Als een woonwijk dergelijke bijnaam krijgt is er iets aan de hand. Primeerde hier de luxe van de huizen, hun opvallende bouwstijl of de mondaine bewoners? Vanaf ca. 1900 smeedde de stad Gent plannen om op het domein Sint-Pietersaalst, dat tot dan agrarisch gebied was, een grote droom te verwezenlijken: een wereldtentoonstelling. Door de organisatie van dit grootse evenement hoopte men industrie en handel aan te trekken. Om de massa bezoekers naar de wereldtentoonstelling te brengen besloot men een nieuw station te bouwen, dat in de plaats van het verafgelegen Zuidstation zou komen: het Sint-Pietersstation. In tegenstelling tot de andere gebouwen die ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling in voorlopige materialen op deze terreinen werden opgetrokken, zou het station later een permanente functie gaan uitoefenen. Na de afbraak van de wereldtentoonstelling voorzag de stad de verkaveling van het domein. De Eerste Wereldoorlog gooide echter roet in het eten, en uiteindelijk kwam de verkaveling er pas in het Interbellum. De stad legde zeer strenge bouwnormen op, zodat enkel de rijksten van de stad zich een perceel met nieuwbouw in deze buurt konden veroorloven, wat meteen ook de benaming “Miljoenenkwartier” verklaart. Het Miljoenenkwartier werd een staalkaart van de architectuur in het Interbellum: je vindt er huizen in alle mogelijke stijlen uit die tijd, gaande van art deco tot modernisme en neostijlen.